O szkole

Jesteś tu: » Strona Główna » O szkole

 

 

Gimnazjum

 

 im. Adama Mickiewicza

 

w Starczy

 

ul. Szkolna  44

 

42-261 Starcza

 

tel./fax. (034) 3140305

 

e-mail: gim.starcza@interia.pl

 

 

 
Szkoła Podstawowa
 im. Józefa Lompy
w Starczy
ul. Szkolna  44
42-261 Starcza
tel./fax. (034) 3140305
e-mail: szp.starcza@neostrada.pl
 
 

  

 

 

Patron Gimnazjum


 

"Czucie i wiara silniej mówią do mnie niż mędrca szkiełko i oko" 

  

         Adam Mickiewicz urodził się 24 grudnia 1798 r. w Zaosiu niedaleko Nowogródka bądź, jak inne źródła podają w Nowogródku. Na chrzcie (12 II 1799) otrzymał imiona: Adam Bernard. Pochodził z rodziny drobnoszlacheckiej. Jego ojciec, Mikołaj, był nowogródzkim adwokatem, matka, Barbara z domu Majewska, córką ekonoma z Czombrowa. W 1807 r. rozpoczął naukę w prowadzonej przez dominikanów powiatowej szkole w Nowogródku. Z tego okresu pochodzą pierwsze próby poetyckie. 16 maja 1812 r. umiera ojciec poety; jego śmierć spowoduje pogorszenie warunków materialnych rodziny. Latem tegoż roku na Litwę wkraczają wojska Napoleona, maszerujące na Moskwę. Nowogródek gości króla westfalskiego Hieronima. Mieszkańcy uroczyście świętują rocznicę urodzin cesarza. W kilka miesięcy później Mickiewicz obserwuje odwrót resztek Wielkiej Armii. W szkole dominikanów, w której się uczył, urządzono lazaret.

       Mickiewicz w 1815 r. wyjeżdża do Wilna, gdzie wstępuje na tamtejszy uniwersytet, który wówczas stanowił ważny ośrodek kultury oświeceniowej na Litwie. Studiuje na Wydziale Nauk Fizycznych i Matematycznych. Uczęszcza też na wykłady na Wydziałach: Nauk Moralnych i Politycznych oraz Literatury i Sztuk Wyzwolonych. Równocześnie stara się o przyjęcie do działającego przy uniwersytecie Seminarium Nauczycielskiego. Ze względu na swoją sytuację materialną ubiega się też o stypendium rządowe, przyznawane kandydatom sposobiącym się do stanu nauczycielskiego. Po skończeniu studiów będzie je musiał odpracować w szkole wskazanej przez władze uczelni. Był jednym z założycieli tajnego Towarzystwa Filomatów (1817), którego celem była praca samokształceniowa i naukowa, później też działalność wychowawcza i patriotyczna wśród młodzieży uniwersyteckiej. "Tygodnik Wileński" (1818, VI, s. 254 - 256) zamieszcza na swoich łamach Zimę miejską, pierwszy drukowany wiersz Mickiewicza. W 1819 r. kończy naukę, uzyskując stopień magistra. Ze studiów wyniesie dobre przygotowanie humanistyczne w zakresie filologii klasycznej, historii, teorii poezji i wymowy. Zostaje skierowany do pracy w powiatowej szkole w Kownie ( 1819 - 1823). W 1822 w Wilnie ukazuje się, dedykowany przyjaciołom, pierwszy tom Poezyj (tu m.in. Ballady i romanse ).Nowatorstwo zbioru spowoduje, że rok 1822 zostanie uznany za datę przełomu romantycznego w Polsce. W rok później Mickiewicz wydaje drugi tom Poezyj, w jego skład weszły: Grażyna, II i IV cz. Dziadów.

W lipcu 1823 r., w Wilnie, rozpoczyna się śledztwo w sprawie tajnych związków młodzieży na Litwie. W nocy z 4 na 5 listopada tegoż roku zostaje aresztowany Mickiewicz. Przebywa w więzieniu, w klasztorze bazylianów, do maja 1824. Skazany za "szerzenie nierozsądnego polskiego nacjonalizmu przy pomocy nauczania" na pracę nauczyciela w "oddalonych od Polski guberniach" jesienią 1824 opuszcza Litwę.

Pięcioletni pobyt w Rosji odegrał ważną rolę w życiu Mickiewicza. Najpierw przebywał krótko w Petersburgu, potem w Odessie ( skąd odbył w r. 1825 wycieczkę na Krym, jej owocem będą Sonety krymskie ). Okres od grudnia 1825 do kwietnia 1828 spędził w Moskwie, zatrudniony formalnie w kancelarii generała - gubernatora. W Moskwie i Petersburgu wszedł w środowisko elity intelektualnej i towarzyskiej. Zyskał sławę poety romantycznego, jego improwizacje wzbudzały w salonach powszechny zachwyt. Poznał poetów rosyjskich, m.in. Puszkina, zaprzyjaźnił się z niektórymi dekabrystami (K. Rylejew, A. Biestużew). Wiedzę, jaką zdobędzie na temat imperium rosyjskiego, despotyzmu carskiego, wykorzysta w późniejszej twórczości. W 1826 r. w Moskwie publikuje Sonety, w 1828 r. w Petersburgu Konrada Wallenroda. Ostatni rok pobytu w Rosji spędził w Petersburgu. Dzięki pomocy zaprzyjaźnionych Rosjan uzyskał paszport i w maju 1829, na angielskim parowcu płynącym do Hamburga, opuścił Rosję. 

Adam Mickiewicz podróżował po Europie: Niemcy (w Berlinie słuchał wykładów Hegla, w Weimarze poznał Goethego, w Bonn A. W. Schlegla), Czechy (poznał V. Hankę), Szwajcaria, Włochy. W Rzymie doszła go wieść o wybuchu powstania w Warszawie. Nie wziął w nim udziału, choć z fałszywym paszportem wyruszył do kraju (dotarł do Wielkopolski).

W marcu 1832 r. Mickiewicz jedzie do Drezna. Tu powstają: III cz. Dziadów (wyd. Paryż 1832), fragmenty tłumaczenia Giaura Byrona. W lipcu tego roku wyjeżdża do Paryża, w którym z niewielkimi przerwami spędzi resztę życia. Początkowo włączył się w prace emigracji. Został członkiem Towarzystwa Literackiego, Towarzystwa Litwy i Ziem Ruskich, w 1833 był redaktorem i głównym publicystą "Pielgrzyma Polskiego". Swoje przemyślenia na temat misji Polski i zadań emigracji zawarł w Księgach narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego (1832). W 1834 wydaje Pana Tadeusza.

Zawiedziony w nadziejach na bliski przewrót polityczny w Europie, zniechęcony "potępieńczymi swarami" emigracji, odsuwa się od życia publicznego. Przeżywa wówczas okres pogłębienia życia religijnego, czyta mistyków: Boehmego, Saint-Martina.

Adam Mickiewicz ożenił się z Celiną Szymanowską w 1834. Mickiewicz nie miał stałych dochodów, założenie rodziny pogłębiło i tak trudną sytuację materialną (w l. 1835 - 1850 urodziło się 6 dzieci). Od listopada 1839 wykładał literaturę łacińską w Akademii w Lozannie, lecz jesienią 1840 r. przerywa działalność wykładową , by objąć katedrę literatury słowiańskiej w Collége de France. Wykłady paryskie cieszyły się żywym zainteresowaniem nie tylko emigracji polskiej. Wśród słuchaczy byli też m.in. Rosjanie, Włosi, Czesi, Francuzi (J. Michelet, E. Quinet, George Sand ).

W lipcu 1841 r. Mickiewicz poznaje Andrzeja Towiańskiego. Po rozmowie z nim uwierzy w jego posłannictwo i przyjmie głoszone przezeń nauki. Niebawem stanie się głównym ich głosicielem i przywódcą, założonego przez Towiańskiego, Koła Sprawy Bożej. Poglądy polityczne Mickiewicza, którym daje wyraz w swoich wykładach oraz propaganda towianizmu spowodują, że w maju 1844 władze zawieszą Mickiewicza w czynnościach profesora.

Marcem 1848 zorganizował Legion u boku Józefa Wysockiego, walczący we Włoszech do lipca 1849. Cele ideowe walki przedstawił w Składzie zasad. Wraz z grupą emigrantów różnych narodowości zakłada w Paryżu dziennik "Trybuna Ludów", głoszący radykalny program społeczny. Wkrótce pismo zostało zawieszone a Mickiewicz wraz z innymi Polakami, wskutek interwencji ambasady rosyjskiej, porzuca redakcję. W 1852 otrzymał posadę w Bibliotece Arsenału.

Po śmierci żony w 1855 zostawia nieletnie dzieci w Paryżu by udać się do Turcji, wesprzeć akcję organizowania legionu polskiego do walki z Rosją. Rozgoryczony politycznymi starciami, zmęczony fizycznie i psychicznie nieoczekiwanie umierał w Stambule, prawdopodobnie na cholerę, 26 listopada 1855 r. Zwłoki przewieziono do Francji i pochowano na cmentarzu w Montmorency. W 1890 trumna Mickiewicza została przeniesiona do katedry wawelskiej w Krakowie.




 

  

Patron Szkoły Podstawowej

 

 

Józef Lompa pseudonim A. Mieczyński (1797-1863) Józef Piotr Lompa urodził się 29 czerwca 1797 roku wOleśnie na Górnym Śląsku. Pierwszą edukację odebrał wKatolickiej Szkole Ludowej. Był utalentowanym i pojętnym chłopcem. Okazywał wiele zdolności i zamiłowania do muzyki, dlatego śpiewał w chórze i pobierał lekcje muzyki. Wwieku 14 lat został wysłany do Wielunia, gdzie uczęszczał do szkoły i dorabiał jako organista w klasztorze Ojców Reformatów. Zanim osiągnął pełnoletność pracował jeszcze na etacie w kancelarii sądu, jako nauczyciel, tłumacz, prawnik i sekretarz. W lipcu 1815 roku osiemnastoletni Lompa wstąpił do Katolickiego Seminarium Nauczycielskiego we Wrocławiu. Stamtąd wyjechał do Cieszyna a w 1817 roku do Łomnicy. W obu tych miejscach pracował jako nauczyciel. W 1818 roku, w wieku 21 lat, ożenił się z Marią Bensiówną. Krótko po ślubie przeprowadził się do Lublińca, a rok później do Lubszy, gdzie objął stanowisko organisty i nauczyciela. W Lubszy Lompa spędził 30 lat swojego życia. Wybudował szkołę, w której sam uczył 250 dzieci. Dzięki niemu do kościoła sprowadzono nowe organy, a wieżę podwyższono o 7 łokci. W ogrodzie koło szkoły posadził 200 drzew owocowych i 300 gatunków innych rośli, a przy każdej z nich wbił tabliczkę z nazwami wjęzyku polskim, niemieckim i po łacinie. W Lubszy zaczął też tłumaczyć iwydawać książki. Lompa mówił o sobie: "Wysilałem się w Lubszy dla dobra powszechnego na wszystkie strony". Lecz większość jego starań szła na marne. W 1836 roku umarła jego żona osierocając sześcioro dzieci. Rok później Lompa ożenił się ponownie i miał kolejnych sześcioro dzieci. Mimo, że Lompa pisał wiele książek nie wiodło mu się najlepiej. Oskarżono go o pijaństwo, buntowanie chłopów i próżność. W 1850 roku stracił pracę organisty i nauczyciela. Rok później przeprowadził się do Woźnik. Z braku pieniędzy musiał sprzedawać handlarzom papier, naktórym znajdowały się jego cenne rękopisy. Od 1860 roku zdrowie Lompy pogarszało się. Zmarł 29 marca 1863 roku w Woźnikach i tam został pochowany. Lompa napisał 191 baśni i legend śląskich, opowiadania fantastyczne a także powieści historyczne. Opublikował zbiór wierszy pt.: "Kwiaty moralne, zbierane na Górze Świętej Anny". Pisał i tłumaczył podręczniki szkolne i artykuły etnograficzne. Wydawał informatory dotyczące pszczelarstwa i ogrodnictwa. Pomagał chłopom w pisaniu listów do urzędów. Był inicjatorem Towarzystwa Pracujących dla Oświaty Ludu Śląskiego. Pozostały po nim listy do Ignacego Jana Krasickiego i ks. Damrota. Przyczynił się do utrzymania języka polskiego iobyczajów polskich na Śląsku.